12 januari 2012

Ik schaam me diep...Zo lang al niks meer geschreven, net alsof er niets gebeurd is. Nou, dat is dus niet helemaal zo.

Eind juni 2011 maakten Els en ik met een aantal collegae van de TUI Courtesy Club een reis naar Florida i.v.m. de eerste vlucht van ArkeFly naar Miami en Orlando Sanford. De heenreis ging geweldig goed, ook de week die we daar verbleven was verrassenderwijs zonder ook maar enig noemenswaardig hartprobleem, al had ik af en toe wel een beetje pijn op de borst. Maar ja, dat had ik al zo lang.

Op de terugvlucht ging het echter fout. Ik kreeg een enorme steek in mijn borst en was zelfs even helemaal van de wereld. Wat is dat nou weer? Net op dat moment kwamen ze met een maaltijd langs, ik moest er niet aan denken. Langzamerhand zakte de pijn en ik viel in slaap. Aangekomen op Schiphol voelde ik me wat beter en heb zelfs de koffers naar de auto gebracht! Dat was op zaterdag. De rit naar Limburg ging ook goed, zelf gereden. Goed geslapen maar de volgende ochtend weer enorme pijn op de borst. Wat doen we? 112 bellen? Ach, het zal wel over gaan en om nou weer direct na de reis in het ziekenhuis te belanden is ook al zo wat.

In het begin van de zondagmiddag kreeg ik een volledige blackout terwijl ik op een trapje stond omdat een van de glasgordijnen niet goed hing. Gevolg: bont en blauw, gekneusde ribben en een gebroken pols. Maar eigenwijs, nog niet 112 gebeld en de avond en nacht weer afgewacht. Maandagmorgen dan toch maar besloten om me bij Eerste Hulp te melden. Er volgde natuurlijk een opname en ik kreeg goed op mijn donder dat ik niet eerder gekomen was. De eerste diagnose was dat ik naar alle waarschijnlijkheid in het vliegtuig een hartinfarct had. Op dinsdag een hartkatherisatie, eerst de rechter ader bekeken, die was schoon. Toen de linker......Dr. Werter had het snel gezien, "hou maar op, het is wel duidelijk". Er werd contact opgenomen met het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven,ik werd daar enkele dagen later al opgenomen om gedotterd te worden. De ader bleek voor 99% dicht te zitten, er waren een paar natuurlijke omleidingen maar het werd hoog tijd........

Nu is het dan alweer januari 2012 en sinds december ben ik 68 jaar, langzaam op naar de 70. Ik ben weer volledig aan het werk, vind het hardstikke leuk (heel soms niet...) en heb weer veel meer energie als een jaar geleden. Toch is er iedere dag weer een moment van helemaal kapot zijn, maar dat gaat steeds na wat rust weer helemaal over. Iedere avond wel vroeg naar bed waar ik direct in slaap val en meestal zo rond middernacht weer wakker word. Even terugluisteren naar "Met het oog op" en voordat de opname is afgelopen, ben ik alweer in diepe rust. Met slapen heb ik geen probleem, bang ben ik ook niet al bonst mijn hart af en toe in de keel.

De controles zijn tot nu toe allemaal goed verlopen en de medicijnen schijnen hun werk goed te doen. Het enige waar we ons een beetje ongerust over maken is het langdurig slikken van amiodaron, dat zou de schildklier aan kunnen tasten maar daar is gelukkig op dit moment nog niets van te zien. Daarnaast is het een rotte pil, je kunt helemaal niet in zonlicht en dat is vooral voor mij wel moeilijk. Maar insmeren met factor 50 helpt wel.

Hehe, was ik er maar eerder even voor gaan zitten om het verhaal op papier te zetten. Maar het is misschien beter het maar een paar keer per jaar te doen, dan wordt het ook niet zo langdradig.