2 april 2011

Na meer dan een half jaar nu maar weer eens een teken van leven.........Ik heb het zo druk gehad dat bijhouden van de site er tot mijn spijt bij ingeschoten is. De ongeruste reacties waren dus eigenlijk niet nodig maar werden uiteraard wel erg op prijs gesteld.

Het is in die maanden redelijk goed gegaan. De enige uitzondering was de week voor Kerst toen Els en ik in Keulen waren voor een jaarlijks diner met internationale zakenvrienden. Het diner was op vrijdagavond, 1 week voor Kerst. Omdat ik me al niet zo goed voelde en zoals we trouwens ieder jaar doen, vertrokken we al een dag eerder naar ons vaste hotel, Maritim in het hartje van de stad. Donderdagavond hebben we nog gewandeld over de Kerstmarkt en daarna gezellig EN heerlijk gedineerd in een Thais restaurant. In de loop van de nacht begon ik behoorlijk koorts te krijgen en voelde ik me alles behalve tof. Tegen de tijd dat we ons gezelschap zouden ontmoeten (20:00) was de koorts al ver in de 39, dus besloten we maar dat ik in het hotel zou blijven en tot mijn supergrote spijt niet mee zou gaan naar het diner. Els ging dus alleen en we maakten de afspraak dat ik haar telefonisch zou benaderen als het erger werd. Dat gebeurde om ca. 22:00 toen de koorts gestegen was naar 40.6. Via de receptie heb ik een Notarzt laten komen die na onderzoek meteen de ambulance riep en mij liet opnemen in het ziekenhuis (St.Marien). Diagnose: ik had een dubbele longontsteking die met enorme hoeveelheden antibiotica bestreden werd. Het duurde tot maandag voordat de koorts gezakt was en nadat ik van de intensieve verzorging overgebracht was naar de normale afdeling, besloot ik daar niet te blijven en na telefonisch overleg met de verzekeringsmaatschappij en mijn cardioloog in Roermond (Werter) pakte ik mijn spullen bij elkaar en was klaar om te vertrekken, zeer tegen de zin van de artsen die mij tot minimaal vrijdag daar wilden houden. Zowel ik als Els (die er uiteraard inmiddels ook was en 's morgens in Maritim was uitgecheckt) moesten een verklaring tekenen "op eigen risico" en rond de middag namen we een taxi naar de hotelgarage en vertrokken naar huis. Op dinsdag ben ik naar het Laurentius-ziekenhuis in Roermond gegaan waar ik na een aantal onderzoeken weer naar huis mocht en verder poliklinisch behandeld zou worden door de longarts. Alles is goed verlopen en de nadere onderzoeken waren allemaal gunstig.

In Keulen was het dus allesbehalve leuk, daarom wilde ik ook naar huis. Niet onvermeld wil ik echter laten dat de Chef-Arzt een geweldige man was, Dr. Brombach die me in het weekend behandelde. Op maandag was hij vrij, dus ik kon niet met hem overleggen. Op dinsdag heb ik wel nog per mail contact met hem gehad en hij begreep mijn actie. Als "goede vrienden" hebben we de zaak afgesloten.